روایتی از بندزنان زندان عادلآباد: «جنایتی هولناک در جریان است»
لیلا حسینزاده، فعال صنفی دانشجویی و زندانی سیاسی که پس از پنج ماه موقتا از زندان عادلآباد شیراز آزاد شده است، با انتشار یک رشتهتوییت در صفحه شخصی خود، وضعیت بند زنان این زندان را «هولناک» خواند و نحوه رسیدگی پزشکی به وضعیت زندانیان این بند را «فاجعه» توصیف کرد.
در این رشتهتوییت که روز یکشنبه منتشر شد، آمده است: «در بند زنان عادل آباد، جنایتی هولناک علیه زندانیان عادی از طریق قرصهای اعصاب و آرامبخش در جریان است.»
خانم حسینزاده افزوده: «بیهیچ تمهیداتی افراد را با اچآیوی مثبت یا هپاتیت رها میکردند، بارها تقاضای تست هپاتیت دادم و وقعی ننهادند ... ما حتی بابت قرص مسکن با خساست بهداری مواجه بودیم و گهگاه زندانیان بیدسترسی به مسکن درد میکشیدند.»
او برخورد برخی زندانبانها با زندانیان را «مطلقا نابودکننده کرامت انسانی» دانسته و با اشاره به اعتصاب غذای الهام افکاری که همچنان در زندان عادلآباد بهسر میبرد، نوشته است: «الهام وقتی در اعتصاب غذا بود و خون بالا میآورد، نگران جانش بودیم. زندانبانها را صدا زدند تا به دادش برسند؛ زندانبان پس از یک ربع ساعت، آرام قدم برمیداشت و داد میزد: بمیره، به درک».
لیلا حسینزاده در این یادداشت که تنها شش روز پس از آزادی موقت خود از زندان عادلآباد منتشر کرده، همچنین به تهویه نامناسب و غذای آلوده بند زنان این زندان اشاره کرده است.
اکثر اتاقها پنجره ندارند. تهویه ندارند. دو راهروی عمود بر هم که یک راهرو چند پله پایینتر از دیگریست، همان راهرو که سه اتاق دارد، که زندانیهایی که چندسال آنجا ماندهاند به مشکلات تنفسی و ریه گرفتار شدهاند. راهروی بالایی ۵اتاق دارد،۲اتاق قتل و مواد چسبیده به محل اعدامند۲/
ما از زندان میرویم اما زندان از ما نمیرود، چشمان تکتک هماتاقیهایم وقتی روی زمین میکشیدندم و حتی فرصت آغوش و بوسهای فرصت یک خداحافظی نداشتم، روی شانه ام مانده. باید بنویسم تا چشمانشان را از دوشم زمین بگذارم، تا قلبم که حالا یک گوشهاش عادلآباد است،آرامتر بتپد.باید بنویسم ۱/
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر