انتقاد جامعۀ بینالمللی بهائی از«مجبور کردن» بهائیان برای دفن درگذشتگان در خاوران
نمایندۀ جامعۀ بینالمللی بهائی در سازمان ملل در ژنو روز پنجشنبه از اقدام حکومت ایران برای «مجبور» کردن بهائیان برای دفن درگذشتگان خود در محل دفن اعدامهای دستجمعی سال ۱۳۶۷ گورستان خاوران تهران انتقاد کرده است.
جامعه بین المللی بهایی پیشتر اعلام کرد که مقامهای حراست سازمان بهشت زهرا بهائیان را تهدید کردهاند که برای دفن درگذشتگان خود«مجبورند» یا از فضایی باریک میان گورهای فعلی بهاییان استفاده کنند یا از زمین محل دفن گورهای دستهجمعی ۱۳۶۷ استفاده کنند.
در همین زمینه، خانم دیان علائی، نمایندۀ جامعۀ بینالمللی بهائی در سازمان ملل در ژنو، گفت: «منع افراد از خاکسپاری با عزت و احترام عزیزانشان در شرایطی که آنها در غم و اندوه هستند، عملی غیر انسانی است. بهائیان برای همۀ درگذشتگان احترام قائلند و با توجه به اینکه جامعۀ بهائی طی دهههای متوالی با هتک حرمت گورستانهای خود روبرو بوده است، نمیخواهد با دفن عزیزان خود در محل سابق خاکسپاری دیگران، هیچ فرد دیگری همان درد را تجربه کند.»
خانم دیان علائی اضافه کرده است، «خاکسپاری شایسته و با احترام بر اساس قوانین مذهبی یک فرد از اساسیترین حقوق بشر است. مقامات ایرانی باید به آن احترام بگذارند و بهائیان را از این حق باز ندارند.»
همزمان با اعتراض جامعه بهایی، فعالان حقوق بشر ابراز نگرانی کردهاند که هدف از مجبور کردن بهائیان جهت دفن درگذشتگان خود در محل گورهای دسته جمعی که در جریان اعدامهای گسترده بین سال های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷ در بخشی از گورستان خاوران دفن شدهاند، در راستای از بین بردن آثار گورهای دسته جمعی است.
گورستان خاوران مشهورترین محل دفن دستهجمعی کشتهشدگان اعدامهای سال ۶۷ است که به دستور آیتالله خمینی و با تشکیل هیئتی مشهور به «هیئت مرگ» و علیرغم اینکه در حال سپری کردن دوران محکومیت خود در زندان بودند، اعدام شدند.
به دلیل پنهانکاری مقامهای جمهوری اسلامی آمار دقیقی از تعداد اعدامشدگان وجود ندارد، اما بر پایه برخی برآوردها گفته میشود که حدود پنج هزار نفر از زندانیان سیاسی هوادار سازمان مجاهدین خلق و گروههای چپگرا مانند فداییان خلق و حزب توده، در تابستان سال ۱۳۶۷ در زندانهای ایران اعدام شدند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر