دنیا گیلان: همدردی و همبستگی با سیلزدگان را دستکم نگیرید
برای کسانی که در معرض خطر سیل هستند یا زندگیشان را در
سیل از دست دادهاند چه میتوان کرد؟ دنیا گیلان مدیر تحقیقات مرکز
واگشتپذیری آلمان در گفتگو با دویچهوله بر اهمیت همدری با آنها تأکید
میکند و توصیههایی مشخص دارد.
بخش بزرگی از مساحت ایران در هفتههای اخیر شاهد بارندگیهای سیلآسا و پیامدهای سهمگین آن بود. در شمال و غرب کشور هزاران کودک، زن و مرد بیخانمان شدهاند. بسیاری میپرسند برای آنها چه میتوان کرد؟
دکتر دنیا گیلان، مدیر تحقیقات مرکز واگشتپذیری آلمان در شهر ماینتس به دویچهوله میگوید: «داشتن سقفی بالای سر و یک رختخواب گرم نخستین گام برای کمک به افراد سیلزده است اما بعد از آن، وضعیت این افراد شبیه به وضعیت بازماندگان یک سانحه رانندگی است.»
"مسخ شخصیت" برای فرار از واقعیتی رنجآور
دنیا گیلان میگوید مهمترین مسئله تأمین امنیت روانی فرد بحرانزده است و برای اینکار باید دید که افراد در چه وضعیتی هستند و چه کسانی نیازمند کمک فوری هستند.
او میگوید: «در یک سانحه رانندگی ابتدا باید به کسانی کمک کنید که نیازمند حمایت بیشتری هستند. این افراد عکسالعملهای روانی مشخصی نشان میدهند. ما میدانیم که سیل یکباره تمام هستی این افراد را با خود برده است یا اگر آنها در مناطق پرخطر باشند، هر لحظه ممکن است تمام آنچه یک عمر ساختهاند، ویران شود. فردی که در این شرایط قرار دارد گرفتار حس درماندگی و گاه ناتوانی مطلق میشود و طبیعی است که واکنش شدیدی داشته باشد.»
دکتر گیلان واکنشهای فرد را در این شرایط اینطور دستهبندی میکند: «کاهش هوشیاری و کاهش درک آنچه در محیط پیرامون میگذرد. یعنی فرد میتواند گرفتار برداشت نادرست از وضعیت و سردرگمی شود. کم نیستند کسانی که حتی از خود فاصله میگیرند و از نگاه دیگران به فاجعه نگاه میکنند، چون توان تحمل وضعیت را ندارد.»
این حالت در روانشناسی "مسخ شخصیت" گفته میشود که با نوسانات شدید احساسی همراه است. دکتر گیلان میگوید این حالت به دو صورت میتواند ادامه پیدا کند: «از یک طرف ممکن است تبدیل به خشم شود و از طرف دیگر منجر به گوشهگیری و پناه بردن به انزوا گردد. در هر دو حالت پارامترهای فیزیکی بدن هم تغییر میکند، مثلأ شخص دچار تپش قلب میشود، بدنش بیشتر عرق میکند با به طور پیوسته حالت تهوع دارد.»
عزت نفس فرد سیلزده را بالا ببرید

دنیا گیلان معتقد است این دسته افراد نیازمند پشتیبانی روحی هستند تا بتوانند هر چه سریعتر خود را با شرایط جدید تطبیق دهند. او میگوید برای این پشتیبانی باید از منابع موجود استفاده کرد که مهمترین آنها سرمایه اجتماعی یعنی شبکه دوستان، خانواده و آشنایان است.
دکتر گیلان میگوید: «ابراز همدردی و همبستگی با این افراد اهمیت بسیار زیادی دارد. باید به آنها گفت که تنها نیستند. باید به طور فعال از آنها حمایت روحی و احساسی کرد. مسلم است که وقتی پای یک فاجعه طبیعی در میان است حرف زدن برای کسانی که از آن فاصله دارند راحت است. اما من توصیه میکنم، هر چه سریعتر گامهایی برداشته شود که به ساختن دوباره بنای زندگی افراد بحرانزده کمک میکند.»
او کمک به افزایش عزت نفس، مثلأ حمایت از فرد برای ارزیابی مثبت از تواناییهای خود را یکی از این گامها میداند و معتقد است که شرکت در مراسم معنوی و دینی جمعی، از جمله مراسم دعا به تقویت حس همبستگی آنها کمک میکند و حس درماندگی را کاهش میدهد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر