یک جامعهشناس: تغییرات اجتماعی ۱۴۰۲ متاثر از «اعتراضات سراسری ۱۴۰۱» بود
یک جامعهشناس در تحلیل رویدادهای سال گذشته گفته که «بعد از جنبشهای ۱۴۰۱، تغییرات اجتماعی حاصل شده در سال ۱۴۰۲ بسیار بالا بود.» سمیه توحیدلو گفته که در سال ۱۴۰۲ یکباره با جمعیتی مواجه میشویم که به «ارث بردن یکسان زن و مرد باور دارند، حق طلاق برای زنان مورد پذیرش قرار میگیرد و پذیرشهای اجتماعی والدین برای تغییرات فرزندان بالا رفته است.»
به گزارش وبسایت «خبرآنلاین»، توحیدلو، جامعهشناس و عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی در مورد تاثیرات اجتماعی اعتراضات در سالهای اخیر گفته است: یکی از تغییرات اجتماعی ملموس سال ۱۴۰۲، «تغییر جایگاه زنان و بازنمایی آن در جامعه بود.»
به گفته او، از دهه ۷۰ با توجه به پیمایشهای انجام شده، «ما یک جامعه مردسالار را داشتیم که همیشه به شکل مشخصی به محدود کردن زنان میرسید.»
در اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱ که پس از کشته شدن مهسا امینی در بازداشتگاه «گشت ارشاد» پلیس جمهوری اسلامی صورت گرفت، محور مطالبات معترضان با شعار «زن، زندگی، آزادی»، مخالفت با احکام شرعی همچون حجاب اجباری و تلاش برای تغییر حکمرانی در ایران بود.
این جامعهشناس در ادامه گفته که در سال ۱۴۰۲ یکباره با جمعیتی مواجه میشویم که به «ارث بردن یکسان زن و مرد باور دارند، حق طلاق برای زنان مورد پذیرش قرار میگیرد و پذیرشهای اجتماعی والدین برای تغییرات فرزندان بالا رفته است.»
عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی بر این باور است که تغییرات گسترده نگاه جامعه به حوزه زنان و برخی حقوق آنها در سال ۱۴۰۲، نشان دهنده «تساهل بین گروهی و بین خانوادگی میان مردم است.»
هیات حقیقتیاب سازمان ملل متحد هجدهم اسفند ماه، در گزارشی «تبعیض نهادینه شده علیه زنان و دختران» در ایران را به معنای «نقض حقوق بشر و جنایت علیه بشریت در بستر اعتراضات اخیر» دانسته بود.
در پی این گزارش، ابتدای فروردین ماه، چهل و سه نهاد ایرانی و بینالمللی از جمله ائتلاف ایمپکت ایران، سازمان عفو بینالملل و سازمان دیدبان حقوق بشر در نامهای خطاب به اعضای شورای حقوق بشر سازمان ملل، خواستار «تمدید ماموریت گزارشگر ویژه حقوق بشر این سازمان در امور ایران و هیات حقیقتیاب مستقل بینالمللی» شدند.
سمیه توحیدلو در این حال معتقد است «چشمانداز مثبتی از منظر حکمرانی و سیاستگذاری دیده نمیشود» و میافزاید: بنابراین «انتظار تغییرات گسترده هم در جامعه وجود ندارد.»
این جامعهشناس در ارتباط با علت نبود امکان تغییرات نیز میگوید: «شکاف دولت- ملت آنقدر زیاد است که تغییرات زیرساختی هنوز امکان پذیر نیست.»
بیست و پنجم اسفند ماه نیز کارزار «اتحاد علیه آپارتاید جنسی»، در
بیانیهای مطبوعاتی از قصد خود برای «گسترش صدای» زنان ایرانی و افغانستانی
در فضای بینالمللی و «دستهبندی جمهوری اسلامی و طالبان به عنوان یک
نظام آپارتاید جنسیتی» خبر داده بود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر